برای یک قرار و کار مهم به شکل خیلی سریع و با قطار به تهران رفته وبرگشتم که گزارشش رو خواهم نوشت.

موقع رفت با قطار سریع السیر ساعت ۲۱ از مراغه راه افتادم و طبق برنامه اعلامی باید قبل از ساعت ۷ در تهران میبودم ولی از لحظه اول ٬حرکت با وقفه های طولانی همراه بود.

نخست چندان به نظر نمیامد ولی رفته رفته تاخیر در هر ایستگاه بسیار طولانی میشد و وقتی از رییس قطار پرسیدم پاسخ داد که قطار ساعت ۱۸ تبریز ایراد داره و ما باید بعد از اون باشیم!!!!!

رییس قطار موقع کنترل بلیط از همه کارت شناسایی خواسته و تاکید بر انجام آن به دلیل قانونی بودن میکرد.

ساعت ۸ صبح در کرج بودیم و باز ۴۵ دقیقه تاخیر در این ایستگاه و سر انجانم ساعت ۹:۱۵ به تهران رسیدیم در حالیکه بیش از ۲ ساعت تاخیر داشتیم.

زمانی که تاخیرها طولانی میشد و دو خط وجود داشت از رییس قطار درخواست جلو زدن از قطار معیوب را داشتیم که گفت طبق بخشنامه!!! امکان ندارد.

میتوانستیم بدون تاخیر برسیم ولی بخشنامه و قانونمداری این امکان را از ما گرفت.

در کوپه :

یک نفر حامل دارو بود!!!!

من قرار مهمی راس ساعت ۸ داشتم!!!!

یک نفر سر کار میرفت!!!!! 

و یک نفر مجبور به حضور در دادگاه بود!!!!

قانون ما را مجبور به تاخیر میکند در حالیکه قانون امروزی بر اساس وقت شناسی نوشته شده است.

این سوال جدیست و جوابش را میجویم!!!!!!!!!!

واقعا اولویتها در کشور و جامعه ما چیست؟!؟!؟!؟!؟!